Reacties van Clienten


Enthousiaste reactie: "Ik hoor nuances die ik tijdenlang niet hoorde"

“Wandelend door het Oosterpark dringt het ten volle tot me door: ik hoor vogels fluiten, ik hoor mijn eigen voetstappen. En dat terwijl ik nota bene op crêpezolen - ‘bordeelsluipers’ - loop. Geluiden die ik al jaren niet meer kende.” Zo beschrijft een enthousiaste cliënt zijn ervaring. Even daarvoor heeft hij zijn nieuwe hoortoestellen opgehaald bij François Nicolle Hoortoestellen.

 


“Een dik uur eerder werd ik ontvangen in een suite die helemaal op het uitproberen van mijn hoortoestellen was afgestemd. Alles stond klaar: de hoortoestellen opgeladen, de computer geopend op de plek waar de nieuwe toestellen ingeregeld moesten worden. Dan krijg ik ze in. Piepklein en vlinderlicht. Ze zitten prettig, zonder een greintje irritatie. Het inregelen gaat snel. Ik krijg piepjes op verschillende toonhoogten en geef aan wanneer ik niets meer hoor. De audicien loopt pratend door de suite. Uit welke hoek hij het woord ook tot me richt, in of buiten mijn blikveld, ik versta hem moeiteloos.

Dan luisteren we naar muziek. Bach, omdat die mijn favoriete componist is, Queen - ‘The Bohemian Rhapsody’ - omdat mijn dochter zei dat daar het hele muzikale spectrum in voorbij komt en tenslotte een muziekstuk waar de audicien enthousiast over is. Tenslotte wordt de app om de hoortoestellen te bedienen, op mijn iPhone geïnstalleerd en leer ik die te beheren.

Dat is het. De audicien heeft me zijn volle aandacht gegeven, alle rust en tijd genomen om de toestellen goed af te stellen en mij de eerste luisterervaring te bezorgen. We spreken af dat ik twee weken later terugkom om de instellingen eventueel te wijzigen en nemen dan afscheid. Een hand geven mag niet - vanwege de corona-pandemie - en knuffelen helemaal niet. Jammer, want hij had een stevige omhelzing verdiend.

Thuis, bij mijn vriendin op de bank, kan ik haar probleemloos verstaan, zonder ook maar een keer ‘Wat zeg je’ te moeten vragen. Later, als we TV kijken, heb ik zelfs geen ondertiteling nodig om een Duitstalige uitzending te kunnen volgen. Ik hoor meer, ik hoor nuances die ik tijdenlang niet hoorde. Daarbij kost het luisteren geen enkele energie. Ik hoor zonder moeite, hoef fragmentarisch opgevangen klanken niet meer tot woorden en zinnen te reconstrueren.

Liefst was ik meteen naar het Concertgebouw, de Stopera, het Muziekgebouw aan ‘t IJ of het Bimhuis gegaan om de nieuwe hoortoestellen in de praktijk te testen, maar al die plekken zijn vanwege de corona-pandemie gesloten. Daarom behelp ik me met mijn iPhone, luister via Spotify en de nieuwe hoortoestellen naar ’A Love Supreme’ van John Coltrane. Tot dusver voor mijn slechte oren dodelijk vermoeiend, nu een feest om naar te luisteren. Ik merk hoeveel inspanning het luisteren mij kostte. Misschien dat ik daarom elke avond uit pure vermoeidheid vroeg naar bed ging. Dat ik daarom zo vaak hoofdpijn had.

De volgende dagen hoor ik twee mannen aan de overkant van de straat discussiëren waarbij ik hun gesprek bijna woordelijk kan volgen. Ik hoor de piepjes van de magnetron waarmee die aangeeft dat de ingestelde tijd verstreken is. Nooit geweten dat het ding geluid maakte! Met 100 km/u over de snelweg, alle raampjes open, kunnen mijn vriendin en ik een normaal gesprek voeren. Tot dan, zelfs met de raampjes dicht en de kachelventilator uit, was praten in een auto voor mij onmogelijk.

Nu, drie weken verder, ben ik onverminderd enthousiast. In een restaurant hoef ik niet meer naar een tafeltje in een rustig hoekje te vragen of met mijn rug naar een muur te gaan zitten. En mijn schoonzus vindt dat ik er jonger op ben geworden. Door het simpele feit dat ik zonder inspanning volop aan de gesprekken deel kan nemen.”

Ontvangen van de heer M. uit Amsterdam

 



// Terug naar overzicht